بیا ای تک‌سوار سبز، ای پایان این پاییز
خودش را وارث ارض مقدس خوانده این قابیل
به سینه شعله‌ها دارد هنوز از کینه هابیل
به‌سوی کودکان غزه موسی اشک می‌ریزد
و با فرعون می‌خندند فرزندان اسرائیل
گلستان شد اگرچه آتش نمرود، اما سوخت
گلوی الخلیل از ذبح فرزندان اسماعیل
لب خاخام‌ها تورات را وارونه می‌خوانند
کشیشان با دعا رد می‌شوند از غیرت انجیل
به حکم کدخدا در غزه مهمانی خون برپاست
در آتش‌بازی خود کرده است از کودکان تجلیل
به لب عهد عتیق و در دل اما کینه‌ای کهنه
به سحر سامری‌ها شد به بمب فسفری تبدیل
میان نقشه‌ای غرقند در نیل و فرات، اما
نمی‌دانند این خواب پریشانی‌ست بی‌تعبیر
بیا ای تک‌سوار سبز، ای پایان این پاییز
که همراهت بیاییم از فرات این بار سوی نیل
و «سبحان‌الذی اسری» بخوان تا مسجدالاقصی
بخوان، ای خواندنت شیرین‌تر از تنزیل جبرئیل
بیا، دنیا پر از خشم است از این قوم کودک‌کش
دهان زخم‌ها، فریاد آه مادران سجیل
فلسطین، جوجه‌های کوچکش حالا ابابیل‌اند
و خواب آخر پاییز می‌بیند سپاه فیل
دلِ پرزخمِ زمین گفته کسی می‌آید
زده فریاد که فریادرسی می‌آید
ساقی از عهد و قراری ازلی برگشته
پسر فاطمه با تیغ علی برگشته
سیر از مکه سوی مسجدالاقصی دارد
با مسیح آمده در قدس قدم بگذارد
بعدِ قدقامت مهدی چه نمازی بشود
دل و دلدار عجب راز و نیازی بشود